Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙ (Μάριος Φραγκούλης)




ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙ (Του Μάριου Φραγκούλη)



Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Μουσική: Μάριος Φραγκούλης
Πρώτη εκτέλεση: Μάριος Φραγκούλης

Τον εαυτό του παιδί απ' το χέρι κρατάει
στα ίδια μέρη κι απόψε η ζωή θα τους πάει.
θα περάσουν ξανά απ' της μνήμης τα σπίτια
από θάλασσες άδειες, απ' του φόβου τα δίχτυα.

Θα σταθούνε μαζί και θα δουν να περνάνε
σαν καράβια οι στιγμές που ποτέ δε γερνάνε
και τα πρόσωπα που έγιναν δρόμοι κι αιώνες
και τα όνειρα που έσκαψαν μες στα χρόνια κρυψώνες.

Όταν ήμουν παιδί είχα βρει έναν κήπο
για να κρύβομαι εκεί απ' τη ζωή όταν λείπω
όταν ήμουν παιδί είχα κρύψει έναν ήλιο
να 'χει ο δρόμος μου φως κι η σιωπή μου έναν φίλο.

Τον εαυτό του παιδί απ' το χέρι θα πιάσει
σαν γυαλί μια στιγμή θα ραγίσει, θα σπάσει
θα χωρίσουν μετά κι ο καθένας θα πάει
σ' έναν κόσμο μισό που τους δυο δεν χωράει.

---------------------------------------------------------------------

Lyrics: Paraskefas Karasoulos
Music: Marios Fraykoulis
First version: Marios Fraykoulis

Himself as a child he's holding hands with
Over the same places life will take them tonight.
They'll be passing again by the houses of memory
by empty seas, by the nets of fear.

They'll stand together and see passing by
like rivers the moments that never grow old
and the faces that have turned themselves into streets and centuries
and the dreams that have dug through the years hideouts.

when I was a child I had discovered a garden
So I could hide myself there whenever I'm absent from life
when I was a child I had hidden a sun
So that my way could have light and my silence (could have) a friend.

Himself as a child from the hand will take
Like a glass for one instant he'll crack, he'll break
They'll then separate and each one will go
To a world cut in half where both don't fit.


Δείτε και το σχετικό βίντεο:

 

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ





Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ

(του Κωνσταντίνου Καβάφη, «Ἀπολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον»)

 


Σάν ἔξαφνα, ὥρα μεσάνυχτ’, ἀκουσθεί
ἀόρατος θίασος νά περνᾶ
μέ μουσικές ἐξαίσιες, μέ φωνές –
τήν τύχη σου πού ἐνδίδει πιά, τά ἔργα σου
πού ἀπέτυχαν, τά σχέδια τῆς ζωῆς σου
πού βγῆκαν ὅλα πλάνες, μή ἀνωφέλετα θρηνήσεις.
Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,
ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού φεύγει.
Προ πάντων νά μή γελασθεῖς, μήν πεῖς πως ἦταν
ἕνα ὄνειρο, πώς ἀπατήθηκεν ἡ ἀκοή σου∙
μάταιες ἐλπίδες τέτοιες μήν καταδεχθεῖς.
Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,
σάν που ταιριάζει σε πού ἀξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά πρός τό παράθυρο,
κι ἄκουσε μέ συγκίνησιν, ἀλλ’ ὄχι
με τῶν δειλῶν τά παρακάλια και παράπονα,
ὡς τελευταία ἀπόλαυσι τούς ἤχους,
τά ἐξαίσια ὄργανα τοῦ μυστικοῦ θιάσου,
κι ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού χάνεις.


Ακούστε παρακάτω τον μεγάλο διανοούμενο τραγουδιστή Leonard Coen, που "έφυγε" πρόσφατα, να τραγουδάει το παραπάνω ποίημα:






Παρακάτω οι στίχοι του ποιήματος στα αγγλικά, στην παραλαγή του τραγουδιού και στο αυθεντικό ποίημα:

Suddenly the night has grown colder. The god of love preparing to depart. Alexandra hoisted on his shoulder, They slip between the sentries of the heart. Upheld by the simplicities of pleasure, They gain the light, they formlessly entwine; And radiant beyond your widest measure They fall among the voices and the wine. It's not a trick, your senses all deceiving, A fitful dream, the morning will exhaust Say goodbye to Alexandra leaving. Then say goodbye to Alexandra lost. Even though she sleeps upon your satin; Even though she wakes you with a kiss. Do not say the moment was imagined; Do not stoop to strategies like this. As someone long prepared for this to happen, Go firmly to the window. Drink it in. Exquisite music. Alexandra laughing. Your firm commitments tangible again. And you who had the honor of her evening, And by the honor had your own restored Say goodbye to Alexandra leaving; Alexandra leaving with her lord. Even though she sleeps upon your satin; Even though she wakes you with a kiss. Do not say the moment was imagined; Do not stoop to strategies like this. As someone long prepared for the occasion; In full command of every plan you wrecked Do not choose a coward's explanation that hides behind the cause and the effect. And you who were bewildered by a meaning; Whose code was broken, crucifix uncrossed Say goodbye to Alexandra leaving. Then say goodbye to Alexandra lost. Say goodbye to Alexandra leaving. Then say goodbye to Alexandra lost.

The poem from C.CAVAFY: The god forsakes Antony When suddenly, at midnight, you hear an invisible procession going by with exquisite music, voices, dont mourn your luck thats failing now, work gone wrong, your plans all proving deceptive—dont mourn them uselessly. As one long prepared, and graced with courage, say goodbye to her, the Alexandria that is leaving. Above all, dont fool yourself, dont say it was a dream, your ears deceived you: dont degrade yourself with empty hopes like these. As one long prepared, and graced with courage, as is right for you who were given this kind of city, go firmly to the window and listen with deep emotion, but not with the whining, the pleas of a coward; listen—your final delectation—to the voices, to the exquisite music of that strange procession, and say goodbye to her, to the Alexandria you are losing. - Constantine P. Cavafy (1911)


Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΝΑ ΚΥΜΑ ΕΜΕΙΣ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)





ΕΝΑ ΚΥΜΑ ΕΜΕΙΣ (Του Ιωάννη Δαύρου)

 

 

Γεννημένοι αυτοσχέδιοι ψεύτικοι Άτλαντες,

καταδικασμένοι να φέρουμε το "χάρισμα"

τη ψευδαίσθηση σε στέρεο υλικό να μετουσιώνουμε,

ξεχνάμε τη μία και μοναδική αλήθεια...

Πως άπειρες δίνες της στιγμής

στην απέραντη θάλασσα του απείρου είμαστε,

που πυκνώνονται σ' ένα κυματάκι...

Και αυτό όσο ένας παφλασμός κρατάει,

που αμέσως χάνεται καθώς επιστρέφει

στη γαλήνια απεραντοσύνη της αιωνιότητας...

 

 

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ (Τραγούδι του Χρήστου Μενιδιάτη)



ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ

Τραγούδι του Χρήστου Μενιδιάτη (Στίχοι: Ελένη Γιαννατσούλια)



Μια στιγμή μαζί σου δυο ζωές
Αν δε ‘ρθεις μου σβήνουν οι αναπνοές
Να γλιστράς απ’ τις ρωγμές λαθραία
Με φωνές από τα ψέματα γυμνές
Προσωρινά Αγάπησέ με, με φιλιά ταπεινά
Ταξίδεψέ με σε νερά γαλανά
Κι ας έχω χέρια αδειανά, το πρωί
Προσωρινά
Να μ’ αγαπάς με πάθος κι ειλικρινά
Κι άσε το χθες να μας κατηγορεί
Είμαι εδώ με ίδιο εαυτό
Δίχως φως να σε ξεντύσω, ν’ αφεθώ
Το μετά βουνό, σπασμένα τζάμια
Μα εγώ ανοίγω δρόμο για τους δυο
Προσωρινά
Αγάπησέ με, με φιλιά ταπεινά
Ταξίδεψέ με σε νερά γαλανά
Κι ας έχω χέρια αδειανά, το πρωί
Προσωρινά
Να μ’ αγαπάς με πάθος κι ειλικρινά
Κι άσε το χθες να μας κατηγορεί
Προσωρινά
Αγάπησέ με, με φιλιά ταπεινά
Ταξίδεψέ με σε νερά γαλανά
Κι ας έχω χέρια αδειανά, το πρωί
Προσωρινά
Να μ’ αγαπάς με πάθος κι ειλικρινά
Κι άσε το χθες να μας κατηγορεί
Έλα, προσωρινά
Μέχρι αύριο μείνε, έλα


Δείτε παρακάτω το σχετικό βίντεο: